Ik ben weer terug in Nederland! Terug van een geweldige ervaring met Right To Play. Mijn hoofd zit nog overvol met fantastische herinneringen en indrukwekkende beelden. Ik wilde eigenlijk niet weg, maar het is ook weer fijn om thuis te zijn. Rwanda is super en Right To Play heeft een geweldige programma’s. Ik heb nu met mijn eigen ogen kunnen zien wat de effecten zijn en dit is heerlijk. Ik kan nu vrijuit praten en beelden laten zien. Het is een gevoel die bij me naar boven blijft komen als ik aan Afrika, Rwanda en Right To Play denk; een ‘kriebel’..

Het was raar om dit weekend ‘gewoon’ naar het korfbalcomplex te fietsen. Op dat moment realiseerde ik dat we het in Nederland erg getroffen hebben. Wij kunnen zo veel sporten als we willen. Wij hoeven niet te wijken wanneer er een klein buitje valt; onze complexen zijn dan niet ineens verdwenen. Rwanda heeft dit alles helaas wel.  Wij kunnen onze vrienden ontmoeten met sporten wanneer we willen. Wij zijn niet verplicht om te werken om onze ouders te kunnen verzorgen. Gelukkig zijn er organisaties als Right To Play om hier een steentje aan bij te dragen. Het gaat niet alleen om je bewegingsuurtje per dag, nee het gaat om veel meer aspecten van sport.

Wie heeft er wel eens bij nagedacht wat sport voor een mens kan betekenen? Sport is een van de beste methodes om kinderen normen en waarden aan te leren. Om samenwerking te bevorderen. Om even te vergeten wat er in je hoofd omgaat. Om een doel voor ogen te hebben. Iedereen heeft een droom, een doel. Dit doel is goed om je te focussen, om ergens voor te leven. Kinderen in ontwikkelingslanden hebben vaak geen doel. Het is dan ook mooi om veel jongeren gesproken te hebben die wél willen gaan studeren, die wél willen gaan trainen om een topsporter te worden.

Een van mijn eigen doelen in mijn leven is al jarenlang, iets bijdragen aan een ontwikkelingsland. Ik heb het afgelopen week mogen ervaren en het heeft veel bij mij losgemaakt. Ik denk dat ik zelfs een behoefte gecreëerd heb, om meer van deze projecten te doen. Volgend jaar wil ik Rwanda nog een keer te bezoeken als ik het allemaal geregeld krijg.. Ik zou graag de mensen weer ontmoeten die mijn hart hebben geraakt. De staff was heel bijzonder en hebben het hart op de juiste plaats!

Aankomende tijd wil ik graag vrijwilliger blijven van Right To Play. Ik wil het Right To Play verhaal graag verspreiden, zeker nu ik het met eigen ogen heb gezien. Het is fijn om een soort bij de Right To Play familie te horen. Wie graag mijn verhaal wil horen (door bijvoorbeeld een presentatie) kan dit mij laten weten. Wie weet sluit het aan bij een schoolprogramma of heeft u behoefte aan uitleg over de projecten van Right To Play. Mijn blog bevat een deel van mijn verhalen en via deze site kun je mij ook bereiken. Daarna is mijn emailadres ook open voor eventueel vragen of informatie: info@devotography.com

Dit is ook een mooie gelegenheid om een aantal mensen te benoemen om te bedanken. Ten eerste Right To Play voor de fantastische kans om mee te mogen op veldbezoek. Petra en Joke, jullie hebben me fantastisch begeleid en het was fijn om dit met jullie te delen. Barbara en Femke voor de lachbuien en de mooie verhalen uit jullie carrière. Chris, m’n roommate, voor de gezelligheid en de kans om m’n verhaal te spuien desnoods midden in de nacht! Het was fijn om met de groep te kunnen praten wanneer we weer ’s wat indrukwekkends meegemaakt hadden. En zonder de support van familie en vrienden had ik het waarschijnlijk doodeng gevonden om te gaan! Super !

Ik hoop dat mijn verhaal mensen aan het denken gezet heeft. En nog een laatste tip; krijg je OOIT zo’n kans om eens een land te helpen waarin mensen leven die het minder hebben.. Ga ervoor! Het is een unieke ervaring die je je leven bij blijft (hoop ik) en die je op een ander manier laat denken.

Bedankt voor alle support!

Right To Play; because when children play, the world wins!

Sing the Right To Play Song!

Woendagavond zijn we met de staff van Right To Play Kigali wezen eten in een restaurant. We bleken in het restaurant van de grootste club te gaan eten. De bedoeling was dat we nog een dansje zouden wagen, maar dit is uiteindelijk niet helemaal gebeurd. Het was wel heel gezellig en interessant. Erik verteld openhartig over de geschiedenis. Hij vertelde niet alles omdat daar de tijd te kort voor was. Wij hebben die week nog niemand gesproken die hier openhartig over durfde te spreken. Verder vertelde hij ook dat als we het Genocide Memorial zouden bezoeken vandaag, dat alles politiek correct wordt getoond.. De werkelijkheid zal dus harder geweest zijn.

Vanmorgen zijn we begonnen met een bezoek aan het Right To Play office. Hier zou er een meeting zijn met het ‘Kigali Coach Network’ (KCN). Deze meetings worden georganiseerd door coaches van Right To Play. Het is de bedoeling dat de coaches bij elkaar komen om te bespreken wat er mis gaat en waar ze in kunnen groeien. Het is erg bijzonder om vanmorgen deze mensen te spreken. Stuk voor stuk hebben ze een baan (vaak als leraar op een basis- of middelbare school) en zijn daarnaast coach en organiseren deze meetings. Je kunt het dus zien als een vrijwilliger. Deze mensen hebben werkelijk een hart van goud, die onwijs op de goede plaats zit. Zij bedenken en ontwikkelen plannen om van de coaches een nog beter netwerk te maken. Wij kregen zelfs een activiteitenplan voor onze neus met daarbij een budget. De grootste barrière voor deze mensen was het financiële gedeelte. Veelal gaat het om reiskosten van het ene project naar het andere. Het Right To Play Office krijgt dus wel geld vanuit het hoofdkantoor uit Canada, maar er moet dus ook budget zijn voor deze KCN. Het was dan ook vreemd dat er NIEMAND van het Right To Play office bij zat om de plannen aan te horen. Ik hoop dat de samenwerking tussen deze twee partijen goed verbeterd gaat worden de komende tijd, want het zou zonde zijn als al die vrijwilligers gedemotiveerd worden.

Na onze meeting met het KCN, stond een bezoek aan het Olympisch Commite op het programma. We gingen naar hét stadion van Kigali. Werkelijk waar, echt een mooi complex zeg! Hier konden dan ook voldoende mensen genieten van een atletiekwedstrijd of bijvoorbeeld een potje voetbal. Helaas hebben we niet kunnen zien in hoeverre dit gebruikt wordt, maar we hebben wel de Rwandese atleten ontmoet. Bijna al deze atleten zijn man en doen aan atletiek. Maar 1 vrouwelijke atleet zat erbij. Gelukkig wist de woordvoerder wel te vertellen dat er een aantal vrouwelijke zwemsters zijn. Die waren alleen niet bij de meeting. Met haar hebben we even, indirect, gesproken want ze sprak geen Engels. Zij vertelde ons dat veel meisjes denken dat als ze een topsportcarriere ambiëren, dat zij geen kans zouden krijgen bij een man. Het is dus; of een vent en kinderen krijgen of sporten. Dit is voor meisjes vaak een makkelijke keuze. Gelukkig is dit een beetje achterhaald, maar deze gedachte leeft dus nog wel, vooral in de dorpjes op het platteland. Zij vertelde ook dat haar dorpsgenoten erg geshockeerd waren dat zij ging sporten. Nu heeft ze een voorbeeld functie. We zijn nog even op de foto gegaan met deze atleten en daarna weer gauw naar het Office.

We zouden een debriefing doen aan de staff van Kigali over onze bevindingen. Helaas was de afspraak bij de atleten uitgelopen en viel de debriefing een beetje in het water. Chris zou nog een presentatie geven over het trainen van verstandelijke en/of geestelijk beperkten. Hier was jammer genoeg geen tijd voor.

Het was tijd voor de volgende afspraak.. ja ja deze dag stond vol met afspraken, meetings en discussies. We gingen naar de Nederlandse Ambassadeur. We werden uitgenodigd om in zijn huis te komen lunchen en dit aanbod sloegen we natuurlijk niet af. Zij huis is prachtig en het was leuk om de Nederlandse vlag in de tuin te zien staan. De tafel was prachtig gedekt en we hadden plaatsen toegewezen gekregen door middel van naambordjes. Het was best raar om daar gewoon Nederlands te kunnen spreken. Frans Makken, de ambassadeur, kon erg goed vertellen en we hebben tijdens de lunch dan ook uitgebreid gesproken. Dit alles in het Engels, aangezien Josephine en Hope erbij waren. Goed voor de English skills natuurlijk ;) We hebben een heerlijke lunch gehad die bestond uit 3 gangen… wat moest het dinner dan wel niet worden. Ik had er de vracht aan ! Het was een bijzondere meeting die we afsloten met een kop koffie en thee!

Na ons bezoek aan de ambassadeur zijn we naar het Genocide Memorial gegaan. Aan de ene kant keek ik er naar uit, maar aan de andere kant wist ik niet wat ik aan zou treffen. Voor mijn trip naar Rwanda heb ik natuurlijk wel wat gelezen, maar de beelden waren echt heel schokkend. Met, af en toe, mijn handen voor m’n mond heb ik naar de beelden, foto’s en verhalen gekeken. Kinderen en vrouwen waren het voornaamste doelwit. Zoveel mensen vermoord binnen zo’n kort tijdsbestek. Bizar gewoon. Ras is de oorzaak.. zo verschrikkelijk. Het was moeilijk om dit als laatste van de trip gedaan te hebben. Nu kijk ik achteraf ook anders naar de activiteiten. Het is namelijk niet heel onlogisch dat de kinderen zo gesloten zijn. Natuurlijk, het is belangrijk om je open te stellen.. maar deze gebeurtenis heeft veel meer losgemaakt dan men kan denken. Het zou dan ook goed zijn als de positieve ontwikkeling van Rwanda ook meer openheid zal teweegbrengen. Ik ben ervan overtuigd dat kinderen wel willen vertellen, voor 100%.. ze worden gewoon niet gestimuleerd op dit moment. Denk je eens in; een kind van 4 jaar heeft de Genocide niet meegemaakt, maar mist wel een opa en een tante die een vriendje of vriendinnetje wel heeft. Natuurlijk ga je dan vragen aan je ouders wat er aan de hand is…

Voor mij was het dan ook een soort van ‘jammer’ dat we dit Memorial dan niet in het begin van de week hebben bezocht. Dan ging je toch anders de activiteiten in – met meer begrip ofzo. Ik weet het niet zo goed te omschrijven. Het is een gevoel denk ik.

Na ons bezoek zijn we, een soort van aangeslagen, teruggereden naar het hotel. Gelukkig was de groep er wel naar, dat we met elkaar konden praten over zulke dingen. Dit gaf toch wat rust. In het hotel hebben we de koffers gepakt en zijn we naar het vliegveld gegaan. Hope en Fred brachten ons er naar toe en het afscheid was minder leuk dan ik verwacht had. Hope en Fred zijn beide ontzettend lieve en warme mensen. Zij hebben heel wat in mij los gemaakt. Ik heb gelukkig contact gegevens van hen zodat we nog wat contact kunnen houden. Het inchecken was zo gebeurd en toen konden we beginnen aan onze terugreis. We zouden eerst een vlucht van 40 minuten naar Uganda hebben en daar een tussenstop maken. In eerste instantie zag ik hier een beetje tegenop, maar het viel allemaal wel mee! Een paar uur slaap en veel turbulentie verder, waren we vrijdag om 06.00 uur geland op Brussel. Binnen no-time hadden we onze koffers en om 6.52 uur zaten we in de trein naar huis.

Op weg naar huis van een week vol ervaringen en indrukwekkende momenten! .

Right To Play, because when children play, the World wins!

Vervolg en terugblik van mijn reis op mijn nieuwe blog –> Klik hier!

Lekker cliché, maar ik zeg het toch maar; het is al weer woensdag! Wow wat gaat het toch hard. Morgen hebben we onze laatste dag al voor de boeg en morgenavond vliegen we terug naar Nederland. Voor nu eerst weer een verslagje van gisteravond en vandaag.

(heel grappig dit.. ik begin gewoon in het Engels te typen.. wat zo’n weekje al niet met me kan doen ;) ) Gisteravond zijn we met de staff van Right To Play Gisenyi gaan eten in een dance-restaurant. Inmiddels waren we zo moe van alle indrukken dat het dansen niet echt tot z’n recht kwam. Vestine en Yves waren mee. Uiteraard was onze grote vriendin Hope van Right to Play Kigali e rook bij (zij begeleidde de trip naar Gisenyi). De broer van Hope schoof ook gezellig aan, aangezien hij werkte in Congo. Volgens mij heb ik in mijn vorige blog nog vermeld dat Congo op nog geen kilometer van het hotel was. Die avond was het heel grappig, want ik werd uitgehuwelijkt en gekoppeld aan Yves en aan de zoon van Vestine. Haha… als ik maar in Rwanda zou blijven dan was het goed.. wat een giller!

Nadat we afscheid genomen hadden van de staff waren we gaan slapen. Vanmorgen was het weer zeer vroeg omdat we de terugreis naar Kigali voor de boeg hadden. Onderweg zouden we een weeshuis bezoeken. De wekker ging dus om 10 voor 7! Alle koffers weer in die krappe auto en wij op weg. Op weg naar het weeshuis vertelde Petra nog even tussen neus en lippen door dat het wel eens heftig zou kunnen zijn. Het bleek ook erg heftig te zijn. Al die weeskinderen, in totaal zijn het er 600 in Gisenyi, kijken je aan alsof je hun moeder bent. Onder de weeskinderen waren er ook een aantal met een zichtbare handicap. Man wat zijn die mensen sterk. Ik werd geknuffeld en platgedrukt. Het was heftig daar te lopen en die kinderen te zien. Wat is hun lot.. niemand die het weet … zij zelf ook niet.. Ik werd daar wel even aan het denken gezet.

De verdere reis naar Kigali verliep prima. We hadden haast want er stond een bezoek aan het ministerie van Onderwijs op het programma. Lekker in m’n trainingsbroekkie gingen we op weg. Aangekomen bij het Office van Right To Play Kigali bleek de afspraak gecancelled. Er was iets dringends tussendoor gekomen dus we konden niet naar die afspraak. Ik denk dat die man best nuttig had geweest, maar eerlijk gezegd was het voor ons ook wel even fijn om gewoon naar het hotel te gaan en de koffer te droppen, een frisse broek aan te trekken en de gedachten even te laten bezinken.

’s Middags zijn we een Craft Center wezen bezoeken omdat we tijd over hadden voordat we naar de basisschool gingen. Hier werden de nodige souvenirs gekocht en dit was natuurlijk wel leuk om te zien. Na het shoppen zijn we naar de basisschool gegaan. Daar zijn we begonnen met een gesprek met de directeur en de hoofdcoach van Right To Play op die school. Hij vertelde waarom Right To Play zo belangrijk voor hen was en dit kwam goed over. Er waren 2900 kinderen op die school en 48 leraren. Daarvan waren 42 getraind door Right To Play; een super hoog aantal! De kinderen gaan hier in shifts naar school. ’s Morgens de ene groep en ’s middags de volgende. Na de discussie hebben we met wat kinderen gespeeld. Vanmiddag was mijn taak om wat perfect promotiemateriaal te maken. Vandaag heb ik dus niet met kinderen gespeeld. Wel hoop ik hiermee thuis wat mensen te kunnen overtuigen :D

Na de school hebben we nog even een Craft Centre bezocht omdat sommigen wat spulletjes misten. Nu is alles binnen en we staan op het punt om met de Kigali crew te gaan eten. Zij willen graag onze laatste avond feestelijk afsluiten. Vanavond zullen de heupen dus weer van de stoelen moeten, want Fred gaat ook mee; onze danskoning van de swinging-hips.

Wederom geen foto, want het internet is echt zeer slecht.. BALEN!! Maar ik haal het allemaal met jullie in .. er zijn zo’n 1000 foto’s al genomen denk ik dus dat komt wel goed.. (INMIDDELS TOCH EEN FOTO.. MET EEN KINDJE UIT HET WEESHUIS!)

Hoe gaat het in Nederland? Stom, maar ik heb Nederland echt wel leren waarderen zo nu ik hier ben. Af en toe klagen is goed, maar niet te veel hoor mensen.. het is zo slecht nog niet! Ik wil nog even zeggen dat ik het super vind om de reacties te lezen. Lief dat jullie meeleven en dat het thuis tot op heden goed gaat! God bless you!!

Wederom, een knuffel uit Kigali! <3

Vandaag is dag nummer 3. Het gaat echt heel snel en vandaag is een dag waarin heel veel is gebeurd en wat echt een heftige dag was. Laat ik maar met gister avond beginnen..

Gisteren zijn we na m’n blog gaan eten onderin het hotel. Tijdens het dinner kwam Vestine ook nog langs en at met ons mee. Vestine is de Area Manager van Gisenyi. Zij is dus hoofd van Right To Play Gisenyi. Ik had niet zo’n trek dus heb een carpaccio genomen. Het was dikker gesneden dan thuis dus ik had er nog de vracht aan! Smakelijk was het daarentegen wel!!

Vanmorgen was het vroeg want om 7.15 zaten we aan het ontbijt. We zouden namelijk om 7.45 opgehaald worden om naar het Right To Play Office van Gisenyi te gaan. Daar hebben we de andere staff ontmoet; 2 vrouwen (Vestine en Claudine) en 2 mannen (Eve en Jean-Pierre). Hier is weer bewust voor gekozen om de vrouwen niet te benadelen. Ze hebben ons wat verteld over de programma’s in Gisenyi en hun partners. Voor de rest hebben we veel gesproken over de projecten en de verbeterpunten. Daarna hebben we met de staff gedanst op RTP-liedjes en Eve bleek een goede zanger te zijn. Hij gaf ons  een optreden van zijn eigen nummer. Zeer bijzonder en ik heb het hele tafereel nog op video!

Na ons bezoek aan de office zijn we naar de burgermeester van Gisenyi gegaan. De echte burgermeester was niet aanwezig en daarom hadden we haar opvolger. Wij hebben met haar gesproken, wederom, over de RTP projecten en de doelen die zij nog hebben. Het was bijzonder dat we zoveel waardering kregen van haar. Elke keer kwam er een ‘thank you’ of ‘merci beaucoup’ over tafel ;). Ook de ‘God bless you’ passeerde meermaals de revue! Zij hebben 1 verbeterpunt voor RTP en dat is dat de projecten graag ook buiten de steden gegeven kunnen worden. Het werkt namelijk zo goed, dat zij daar buiten ook echt in aanraking moeten komen. Daarnaast zouden ze ook graag meer de ouderen betrekken.

We zijn daarna een centrum gegaan die zich richt op jongeren. We zijn daar met 2 leiders gaan praten wat zij met Right To Play hebben. Zij doen daar veel verschillende dingen, maar voornamelijk leiden ze jeugd op tot een specifiek beroep. Ook geven zij les in leiderschap. Daarnaast vangen ze weeskinderen op. We schrokken een beetje van de grote aantallen wees en straatkinderen die in Gisenyi leven. Na ons gesprek hadden we nog wat tijd over en zijn we in de gymzaal gaan volleyballen en basketballen. Binnen no-time stonden er kinderen om ons heen. Al gauw bleken deze kinderen doof te zijn en dit was best vreemd om heel enthousiast te roepen of te lachen. We moesten heel overdreven met bewegingen zijn om hen te laten zien wat we bedoelden. Toen we terug kwamen van het center, zijn we gaan lunchen met de RTPstaff van Gisenyi. Tijdens de lunch hoorde ik ineens ‘Awesome God’ gaan van Hillsong United. Wauw dat was echt een PERFECT moment!

Het middagprogramma zou actiever zijn. We gingen 2 activiteiten doen en de eerste was een bezoek aan een ‘primary school’. Toen we daar aankwamen was alles nog vrij rustig. Het grote veld voor de klaslokalen was nog leeg. Enkel een groep kinderen stonden in een kring op ons te wachten. Dit was ook de groep waar wij mee aan de slag gingen die middag. We waren nog maar net uitgestapt of er klonk een fluit; de pauze voor de andere klassen begon! Dit betekende; INVASIE van kinderen. Wow dit zag je dus ook wel eens op tv. Alle kinderen hingen aan je en we hoorden alleen maar Busungu, Busungu, Busungu.. (dit betekent blanke/witte in het afrikaans. Ik hoop overigens dat ik het goed geschreven heb).  De kinderen werden per klas bij elkaar gehouden door de leiders en wij waren met spelletjes enkel met de ene klas bezig. We hebben bijvoorbeeld een estafette gedaan en wat gesproken. Het begon opeens keihard te regenen (wat wel vaker gebeurd hier in het regenseizoen van Afrika) en toen hebben we onder het afdak van de school geschuild. De kinderen waren allemaal terug naar hun klas gegaan en zaten dus in de lokalen. Dit was voor ons een mooie kans om eens in die lokalen te kijken.

In de eerste was het meteen raak. De meeste kinderen begroetten ons zeer enthousiast, maar een aantal vonden het duidelijk vreemd. De leraar liet de kinderen spontaan liedjes zingen uit dankbaarheid voor onze komst. Een aantal dansnummers waardoor we met alle kinderen stonden te dansen. Daarna kwam er nog een nummer en het was een christelijk nummer. Het was zo mooi dat ik met tranen in m’n ogen stond te luisteren. Het huilen stond me echt heel dichtbij. Het gaf me een intens gevoel van dankbaarheid dat ik dit mag doen! Dit was zeer bijzonder! We zijn in totaal in 5 verschillende lokalen geweest. De kinderen hebben veel voor ons gezongen. Wij hebben hen ook wat nummers geleerd: ‘Hoofd Schouders Knie en Teen’ en ‘Doe een stapje naar voren’. Wat een enthousiasme! Toen wij weggingen renden de kinderen letterlijk achter de auto aan. Bij bijna elke activiteit gebeurt dit maar ik was het nog vergeten te melden.

Onderweg naar de volgende activiteit was er nog wat schokkends. Tijdens onze trip zagen we veel mensen langs het water staan te kijken en turen. Wij vroegen ons af wat er aan de hand was.. Al gauw bleek er iets verschrikkelijks gebeurd te zijn, want er lag een lijk in het water. Het was een ontzettend akelig gezicht. Dat beeld bleef ook nog wel een tijdje hangen.. de auto was namelijk muisstil en iedereen zat met z’n gedachten ergens anders. Het was dan ook maar goed dat we snel bij de 2 locatie aankwamen. Alle kinderen stonden ons lachend toe te zwaaien en dit was heel fijn. We vergaten het lijk dus vrij snel. De groep stond weer op ons te wachten en wij konden meteen meedoen. Hier stond HIV-Aids weer centraal en de tijdens de spellen werden en vragen gesteld. Barbara en Femke gaven nog een clinic en dit sloeg goed aan.

Opeens ging er weer een fluit en ja hoor, weer een invasie. Dit keer was ik gewoon de sjaak want wilde ik een meter verplaatsen kostte dit enorm veel moeite; ik stond letterlijk vast tussen allemaal bambi oogjes van kleine schattige kindertjes. De groep van de clinic werd in een lokaal gezet en daar werd een discussie gestart. Voordat ik bij het lokaal was.. man man.. dit was nog wel een actie!  Alle kinderen mee, maar die mochten dus niet naar binnen… Voor hen jammer wat we hadden wat belangrijks te bespreken met de kinderen van de clinic. We mochten onszelf voorstellen en daarna mochten kinderne vragen stellen. Hartstikke leuk natuurlijk! Daarna mochten wij hen vragen stellen. Een van de vragen was; Wat betekent sport voor jou? EN Wanneer ben voel je je nou goed met sporten en wanneer niet? Het was heel speciaal om te zien hoe kinderen zich open stelde voor antwoorden. Ze gaven zich echt bloot. Femke en Barbara gaven nog een mooi betoog over normen en waarden binnen sport, waarom sport belangrijk was en wat sport met je kan doen. Al die kinderen waren zo geïnteresseerd en zaten ademloos te luisteren. Hoeveel respect kinderen voor ons hebben is echt ongelooflijk. Prachtig om te zien. Daarbij hebben wij ook veel respect voord e kinderen en dat komt goed over! Het was echt een van de bijzonderste momenten van die dag. Ik kan het niet zo goed omschrijven, maar dit deed me echt veel! Ja.. ik weet niet; ik denk dat je het gewoon ervaren moet ofzo…

Op dit moment zijn we weer in het hotel en gaan we zo eten met Vestine en Eve. Zij hadden vernomen dat we graag dansten en daarom nemen ze ons mee naar een restaurantje waar ze ook dansen. Alles wat je hebt gezegd deze week slaan ze zo goed op en ze willen het ons zo graag naar ons zin maken.. echt bizar. Ik weet niet of ik vannacht zo goed zal slapen, want we hebben echt heel veel meegemaakt. Mijn hoofd zit vol van de indrukken en ik heb zelfs een beetje hoofdpijn. Voor de rest mag ik totaal niet klagen van rare fratsen hier.. ik voel me prima en ben nog steeds verwonderd dat ik deze kans mocht krijgen!

Ik hoop dat het met jullie goed gaat in Nederland? Laat maar gezellig een berichtje achter! Heerlijk vind ik dat!

Knuffel vanuit Gisenyi!

Het is al maandag.. de tijd vliegt echt voorbij. De indrukken zijn te veel om op te noemen en daarom is het ook wel goed om een blog bij te houden. De dag zelf weet je nog redelijk wat je gedaan hebt die dag, maar als ik nu alle details van gisteren op moet noemen is het al best moeilijk!

Gisteren zijn we, nadat ik mijn blog geschreven had, naar Kigali gegaan om daar een hapje te eten. Onze chauffeurs Eric en Fred wilden ons meenemen en wij vonden dat een goed idee. Fred kwam ons ophalen en onderweg zouden wij Eric oppikken. Aangekomen bij Eric z’n huis, nodigde hij ons uit om zijn huis te bekijken; hij was er duidelijk trots op! En dat mocht ook wel, want hij vertelde vol trots dat hij voor hem en zijn 2 broertjes zorgde. Deze jongens begroette ons enthousiast met een knuffel en dat was wel mooi. De grap van deze avond was wel dat Eric ons vroeg of we  koffie wilden drinken.. nou dat hoefden we niet. Toen werd er gezegd; ‘dan doen we maar een banaantje!’ Er werd een tros bananen op tafel gelegd en we mochten aanvallen. Die bananen in Rwanda zijn echt lekker. Ze zijn een stuk kleiner, maar zo intens van smaak. Na ons bezoek aan Eric z’n huis, zijn we naar een restaurantje gegaan. Ik bestelde een pizza tropicale (dit is eigenlijk gewoon een pizza hawaï). Deze was heeeeeeerlijk!

Ondertussen werd de muziek wat opgevoerd en de heupjes konden niet op de stoelen blijven zitten.. binnen no-time stonden we te dansen op de restaurantvloer. Echt heel gezellig. Vooral Fred kon er wat van en Eric was vooral geconcentreerd in z’n bewegingen. Wat hebben we een lol gehad zeg. Die foto’s zullen jullie zeker nog een keer zien! Het personeel van het restaurant vond het blijkbaar wel gezellig en kwamen ons vragen of wij een drankje van het huis wilden. Er werd een lekker biertje genuttigd door de dames en daarna stonden we weer te dansen. Dit keer kon het personeel niet achterblijven en deed vrolijk mee! Na dit dansje was het tijd om naar huis te gaan.. Het was immers al een uur of 12. Aangekomen in het hotel, hebben Chris en ik eerst wat foto’s op de laptop gezet. Het uploaden is helaas niet heel erg goed gelukt. Om een uur of 1 of half 2 gingen we slapen.

In mijn vorige post vertelde ik dat het maandag een rare dag zou zijn. Het was in de stad echt akelig stil. Het leek een beetje op de stilte voor de storm, maar dat was niet het geval. De president heeft gesproken en is officieel aangesteld. Het was wel leuk om op tv te volgen.. Helaas was de verbinding regelmatig overbelast waardoor we ook hier in Rwanda sneeuw gezien hebben ;) Na onze lunch in het hotel (waar ik een heeerlijke ‘omelette special’ op heb..) stond de reis naar Gisenyi op het programma. We werden om half 3 opgehaald door Hope. Zij is ook een van de medewerkers van Right To Play Kigali. De auto bleek een auto voor 7 personen te zijn en was niet berekend op koffers. We moesten met 8 personen en 4 koffers + handbagage een plek zoeken in de auto. Man wat zat ik krap en ik denk dat ik morgen ook behoorlijk last heb van m’n heup en rug.

De reis was zeer indrukwekkend. We zagen nu echt veel van het land en ook de verschillen die het bezit. Wat we in Kigali al arm vonden, was niet te vergelijken met het binnenland van Rwanda. Kinderen lopen dwars over de straat en het is levensgevaarlijk. Daarbij moeten mensen water halen uit een beek. Nouja beek.. het is gewoon een modderstroom. Dit is voor hen het water waarin zij wassen, poepen, maar dus ook drinken. Onvoorstelbaar als je dat met ons vergelijkt. Het is ook bijzonder hoeveel mensen er hier fietsen. De fietsen zijn allemaal fel gekleurd en hebben een grote bagagedrager om mensen mee te vervoeren. Ik schrik wel elke keer als we iemand met de auto inhalen. De afstand tussen de fietser/brommer/voetgangers en de auto is echt heel erg klein. Het schijnt normaal te zijn, maar ik was gewoon een beetje bang dat we iemand aan zouden rijden. We reden ook nog met een behoorlijk gangetje over de weg toen we een vrouw midden op de weg zagen lopen. Ze leek gewoon levensmoe en wachtte totdat iemand haar zou scheppen. Heel bizar om dan gewoon door te rijden.

We hebben daarnaast ook wel adembenemende natuur gezien. Vele mooie terrassen velden en ontzettend veel flora en fauna. Sommige gebieden hebben het beter voor elkaar. Dat is wel bijzonder want wij reden ook langs een compleet irrigatiesysteem in aanbouw. Hierin merk je dat iedereen die maar in die gemeenschap leeft, meebouwt aan een beter toekomst. Toch is de armoede wel goed zichtbaar en ook de kracht van de natuur. Sommige delen van de weg waren gewoon compleet weggespoeld en de gaten zaten echt in de weg. Veel ontwijken en daarbij niet te hard rijden was het beste remedie…

Ook zijn we langs een vluchtelingenkamp gereden. Hier kwamen vluchtelingen uit Congo naar toe. Het is raar om dat te zien.. men zit hutjemutje op elkaar en zal daar een tijd moeten leven. Heel vreemd.. het zag er een beetje raar uit.. een beetje de beelden uit de 2^e Wereld Oorlog.. heel raar en schockerend!

Uiteindelijk zijn we 3 uur onderweg geweest en dit was best netjes. Al had er maar iets tegen gezeten hadden we er langer over gedaan. Nu zijn we in het hotel in Gisenyi .. Stipphotels. Binnen een kilometer zitten we in Congo en langs die grens zijn we ook even heengereden. Het hotel zit aan een meer, wat echt mega groot is. Ik hoop morgen wat mooie foto’s te maken en die aan jullie te tonen. Inmiddels staat er al een foto van mij op m’n blog, moet je maar even op het logo bovenin klikken. Dan kun je de andere blogposts lezen!

Blijf me maar gezellig reacties geven, super leuk om iets Nederlands te horen! Hoe is het allemaal daar?! Op dit moment zit ik in het restaurant van het hotel. We gaan zo iets eten, maar echt honger/trek heb ik niet.. we zullen wel zien! Ook eens kijken of ik er wat foto’s bij kan gooien voor jullie!

Knuffel vanuit Gisenyi – Rwanda!

Een nieuwe dag in Rwanda! Wakker worden met een uitzicht waar je U tegen zegt en een temperatuur van 30 graden: het moest wel een mooie dag worden!

We zouden om 10.00u opgehaald worden om naar het Genocide Memorial te gaan. Chris en ik slapen samen op de kamer, maar hadden niet de behoefte om uit te slapen. Dus om een uurtje of 8 ging de wekker en zijn we gauw gaan ontbijten onder in het hotel. We hadden afgesproken dat iedereen op zijn of haar tijd kon gaan ontbijten omdat iedereen wat anders zou doen. Het ontbijt is echt prima! Wel zijn er hier rare gewoonten als groentensoep, bonen, aardappels etc. Gelukkig konden we ook een broodje jam en wat yoghurt krijgen. Daarnaast lag er ook heerlijk fruit en daar namen we dan ook heerlijk wat van mee. Watermeloen, ananas, gewone meloen… dachten we. Het bleek papaja te zijn en behoorlijk raar van smaak en substantie. Tegen heug en meug hebben we het op, maar goed.. het kostte moeite ;)

Na ons ontbijt hebben we onze tassen ingepakt en zijn we een stukje gaan wandelen en alvast een beetje Afrika op te snuiven. Letterlijk trouwens, want de geur hier is echt wel anders dan in Nederland. Bovendien hebben de auto’s hier volgens mij geen roetfilter wat resulteert in zwarte pluimen achter de auto’s die behoorlijk stinken. Na onze wandeling werden we opgehaald door Fred en Eric (Right to Play staff van Kigali) en werden we naar het Genocide Memorial gereden.

De trip met de auto was alleen al weer een belevenis. Je ziet zoveel ‘moois’ en interessants dat je echt BLIJFT kijken. Wij blanken zijn een attractie op zich en we worden aan de ene kant raar aangekeken maar aan de andere kant willen ze alleen maar zwaaien en lachen! Aangekomen bij het Genocide Memorial bleek het dicht te zijn. In principe was het wel open, maar de president zou die dag waarschijnlijk langs komen. Wij mochten dus echt niet naar binnen. Even goed om te zeggen; de president die een aantal weken gekozen is heeft hier nogal wat ophef veroorzaakt. De meningen zijn ongeveer 50-50 qua voors en tegen. Toch is het hier best rustig. Om de 100 meter staat wel een soldaat of politie met een enorm geweer. Klinkt raar, maar toch voelt het aan de ene kant veilig, maar aan de andere kant vreemd. Daarnaast is morgen een nationale vrije ‘holiday’ afgegeven, want de president gaat een speech geven. Niemand durft te raden wat de president te vertellen heeft, maar het is wel spannend.

Dat is ook de reden dat ons programma behoorlijk door elkaar gehusseld is. Morgen zullen we wel vertrekken voor 2 nachten naar Gisenyi, maar dat mag echt pas na de middag. Helaas zijn de andere activiteiten bijna allemaal gecancelled. Wij denken echt dat het land hier op z’n kop ligt morgen; maar wees niet bang.. ik bedoel alleen maar dat iedereen aan een beeldbuis gekluisterd zal zijn en voor de rest weinig uitvoert! Daarnaast zullen we het wel zien wat er gebeurd! (mam, wees niet bang! ;) )

Toen hadden we wel 3 uur over, dus die moesten wel nuttig worden besteed. Onze chauffeur Fred heeft ons een soort van sight-seeing geven van Kigali en dit gaf wel een goed beeld van Rwanda weer. Veel verschillen binnen de stad, maar toch echt Afrika! Er was een kerkdienst aan de gang en ik wilde er graag wel even kijken, maar het werd ons toch een beetje afgeraden. Hier is voornaamste religie katholiek. Fred heeft ons naar een ‘Youth Center’ gebracht waar veel kinderen en jong volwassenen aan het sporten waren. Dit gaf ons de mogelijkheid om wat dichter tot de bevolking te komen. We werden meteen uitgenodigd om met de jongvolwassen mannen ( ik gok een jaar of 18-20) een potje mee te handballen. Ze waren aan het trainen maar hadden op dat moment te weinig spelers om een partijtje te spelen. Onder het spelen door heeft een van de jongens mij uitgelegd dat zij het handballen heel serieus nemen. Zij spelen zelfs wedstrijden en trainen 2 a 3x in de week. Deze jongens zijn een waar voorbeeld voor de jongere kinderen. Via sport willen zij laten zien dat ze een doel in hun leven hebben!

Ook hebben we veel kinderen ontmoet. Vaak zijn ze in het begin een beetje schuchter of wantrouwend, maar daarna beginnen ze te vragen en handjes te schudden. Op dit youth center merkte je meteen dat meisjes niet meededen. Het was dan ook een uitdaging om met een paar meisjes te gaan voetballen. Verschillende jongetjes sloten er bij aan en deden vrolijk mee. Daar ontmoette ik ook de volgende nieuwe president van Rwanda; aldus hemzelf. Het mooie mannetje heette Innocent en zijn favoriete vak was wiskunde. Een mooi kereltje dat wonderbaarlijk goed Engels sprak!

Na 1,5 uur gespeeld te hebben, waren we toe aan wat drinken. Onderweg hadden we nog geen water gekocht dus dat moest gaan gebeuren. Afscheid nemen van die kindertjes is raar, want binnen een paar minuten heb je toch een soort van emotionele band met die kindertjes gekregen. Ze springen bij je op schoot en willen graag knuffelen. Het is mooi om te zien hoe graag ze dichtbij je komen zitten; werkelijk billen aan billen, arm aan arm en het liefst nog op je! Het is moeilijk om afscheid te nemen als je in de auto stapt en er vraagt er een om geld. Dit mogen we gewoon niet doen want je bevoordeeld de een en benadeeld de ander..

Onderweg naar de ‘lunch’ hebben we flink wat water ingeslagen. Dit is echt nodig want je droogt hier snel uit. We zijn gaan eten in een tentje Karibu. We mochten daar meedoen met een lopend buffet. Het was werkelijk fantastisch met ook veel inheems voedsel. Na onze lunch zijn we naar het Right to Play Office gegaan en hebben daar de lokale staff ontmoet. Dat is heel bijzonder omdat je je voor hen vanuit Nederland inzet en dat zij het doorgeven aan de kinderen en coaches. Josephine is de Programm Manager van Rwanda en gaf ons een presentatie in het Engels. Het was voor ons dus goed te volgen, Wel hadden we al behoorlijk wat indrukken opgedaan en waren we best moe. Gelukkig is de presentatie me goed bijgebleven en hoop ik stukken in mijn presentaties in Nederland te verwerken.

Na ons bezoek aan de Office zijn we naar een Community Play Day gegaan. Dit is een dag waarin kinderen kunnen spelen en sporten. Deze dag heeft altijd een boodschap. Vandaag was het thema HIV Aids. Tussen de spelletjes door worden kinderen bewust gemaakt van de gevaren van HIV Aids. Dit is prachtig om te zien. Vandaag werd er ook een spelletje gedaan dat kinderen moesten kiezen aan welke kant ze moesten staan. Dit was aan de hand van een vraag. Zie het maar als ‘petje-op-petje-af’ van Holland Sport. Door middel van vragen en spelen worden zij bewust gemaakt. Inmiddels waren de kleintjes, die echt te jong waren voor dit onderwerp, met elkaar aan het spelen. Dit alles werd geleid door 2 coaches. Fantastisch om te zien hoeveel respect de kinderen voor zo’n coach hebben en hoe gedisciplineerd de kinderen zijn. Wij mochten werkelijk met alles meedoen en ik heb me vermaakt  door het gaatje van de lens. Super om dit alles vast te leggen.  Daarna werden wij verwelkomd door de coaches en werd er steeds vertaald wat wij zeiden. Wij mochten onszelf ook voorstellen en dit werd dus vertaald in het Rwandees.

Daarna hebben Barbara en Femke een clinic verzorgd. Femke gaf de kinderen zwemles door op een tafel te gaan liggen en de techniek voor te doen. De kinderen wisten niet hoe snel ze op de tafel moesten springen om het zelf te proberen. Super gaaf! Daarna heeft Barbara de kids uitgelegd wat ‘Speed Skating’ was. Elk kind riep ‘Spied Skeeting’ over het veld; wat waren ze enthousiast! Een soort van Go to the Start, Ready en Go hebben we nagedaan door alle kinderen in de houding te laten rennen. Echt mega gaaf! Daarna hebben we nog een badmutsen estafette gedaan en alle kinderen deden mee. De allerkleinsten stonden te klappen en te dansen dus ook zij waren enthousiast!

Om daar weg te gaan vond ik echt moeilijk. Het was echt goed om te zien hoe zo’n project/programma van Right to Play werkt en hoe het uitstraalt op de kinderen. Inmiddels zijn we in het hotel en hebben we gedoucht. We gaan zo eten in Kigali en daarna zal ik wat foto’s uploaden.

Ik wil nog even iedereen bedanken voor alle lieve reacties/smsjes/krabbels etc. Ik kan weinig ontvangen vanuit Rwanda, maar af en toe komt er een smsje heel laat binnen. Ik zal niet veel terugsturen want ten eerste weet ik niet of hij aankomt en ten tweede is het heel duur! Per internet ben ik zeker bereikbaar dus kom maar op met de reacties/mail/etc.! Nou nu is het tijd om te gaan eten!

Knuffel vanuit Rwanda!

We zijn er! 6400 km verder, op 12 km hoogte met een temperatuur in de  lucht van -54 graden Celcius.. Rwanda met plaatselijk 28 graden!

Wat een dag. Gisteren is Chris (de medestudent die ook uitverkoren was!) al naar Hardinxveld gekomen om vanuit (vanmorgen) mij naar Brussel te vertrekken. Het was heerlijk dat er nog een aantal vrienden langskwamen. De kriebels waren inmiddels bij zowel Chris als bij mij flink op gaan spelen en daarin steunden we elkaar, maar konden we elkaar ook nog zenuwachtiger maken!

Na een korte nacht, gingen we vanmorgen om 07.00u weg vanuit Hardinxveld. Mijn ouders brachten ons weg en zo waren we om 07.15 uur al op de rijksweg richting Gorinchem. Ineens zag ik tot m’n schrik, dat er maar 2 koffers in de auto lagen. De 3^e koffer vol met springtouwen (gesponsord door Intertoys Hardinxveld) was niet mee! Snel hebben we m’n broer gebeld en die heeft ze naar het tankstation op de A15 gebracht. Om 07.30u konden we dan echt op weg naar Brussel Airport.

Daar aangekomen waren Petra en Joke (medewerkers van Right to Play) en Barbara en Femke (ambassadeurs) al bij de incheckbalie. Binnen no-time waren de koffers erdoor en kon de reis beginnen! Voordat we uiteindelijk bij de gate waren, écht een van de laatste van het vliegveld, konden we meteen het vliegtuig in. In Brussel was het behoorlijk mistig dus wij gingen een half uurtje later de lucht in.

Het vliegtuig was een 2-4-2 zits en was groot genoeg om rustig te kunnen stijgen en dalen. Ik heb zelden zo’n goede en rustige vlucht gehad! Dit was de eerste keer voor mij dat ik zo ver vloog, maar eerlijk gezegd ging het prima. De oordoppen en een vliegtuig kussentje deed wonderen waardoor ik in totaal toch wel een aantal uurtjes heb kunnen slapen. De service binnen het vliegtuig zorgde er voor dat je steeds niet lang kon slapen; om het half uur (ongeveer dan) stonden ze wel met wat lekkers bij de stoelen. We kregen een zakje met zoutjes, een beef-rotti-maaltijd met een salade en broodje. Daarnaast weer een chocolaatje of een sandwich. Het bijzonderste vond ik toch het ijsje! We kregen een potje met aardbeienijs, zoals je die in Nederland ook kopen kunt! Echt genieten!

Ook de landing verliep vlekkeloos! Op Kigali Airport was niet zo veel te beleven. We stonden lang in de rij voordat we ons visum en paspoort konden laten controleren en Joke mocht zelfs bijna terug naar Brussel. Haar paspoort had een scheurtje en daardoor, volgens hen, ongeldig. Met een lach in Rwanda of Afrika kan je veel voor elkaar krijgen hebben we al gemerkt. ;) We werden opgehaald door Fred en Eddy van Right to Play Kigali en naar ons hotel gebracht. De rit met de auto was al zeer indrukwekkend. Toen we in het hotel aankwamen werden we ook super ontvangen. Inmiddels hebben we de koffer uitgepakt, hebben we gegeten en zijn we klaar om naar bed te gaan. Dit keer helaas nog geen foto’s, want ik ben behoorlijk moe en zoveel heb ik er nog niet gemaakt!

Morgen hebben we een bijzondere dag, want we starten te dag met een bezoek aan het Genocide Memorial. Hier zullen we veel over de geschiedenis van het land te weten komen. Daarna zullen we de eerste clinic van Barbara en Femke krijgen op een ‘Playday’ . Dit wordt het moment dat we die kindertjes gaan ontmoeten ken kijken wat het effect van Right to Play nou precies is! Ik heb er echt veel zin in, maar nu maar ’s kijken hoe m’n bed ligt!

Liefs en een knuffel uit Kigali – Rwanda!

Hardinxveld-Giessendam • Een trip naar Benin ging eerder dit jaar niet door vanwege de IJslandse aswolk die het luchtruim teisterde. Van uitstel kwam echter geen afstel: komende zaterdag vertrekt de Hardinxveldse Carola den Dunnen (20) voor Right To Play naar Rwanda.

Carola den Dunnen was er medio april helemaal klaar voor: de spullen stonden gepakt voor het veldbezoek aan Benin met een delegatie van de internationale humanitaire organisatie Right To Play. ,,Maar één dag voor de reis hoorde ik dat het hele feest niet zou doorgaan,’’ blikt de Alblasserwaardse blondine terug. ,,Enorm balen, maar het kon niet anders.’’

De uitbarsting van de vulkaan Eyjafjallajökull stremde het complete vliegverkeer in Europa en dus moesten Carola en haar reisgenoten definitief aan de grond blijven. Maar twee maanden later kwam het verlossende bericht: Right To Play nodigde haar opnieuw uit voor een veldbezoek, dit keer aan Rwanda.

Samen met zwemster Femke Heemskerk, winnares van een olympische gouden medaille in Beijing en recent nog succesvol bij het EK in Boedapest, en voormalig topschaatster Barbara de Loor vertrekt zij zaterdag voor een kleine week naar het Afrikaanse land. ,,De delegatie bestaat in totaal uit zeven vrouwen,’’ vertelt Carola. ,,Dat is niet voor niets: in Rwanda zijn vrouwen  nog achtergesteld. Onze trip heeft dus ook een soort van voorbeeldfunctie.’’

Voor de Hardinxveldse blondine betekent de trip ook de verwezenlijking van een vleesgeworden droom. ,,Via mijn opleiding in Rotterdam nam ik kennis van de missies en het werk van Right To Play. Ik begreep dat de organisatie op zoek was naar jongeren, die de veldbezoeken wilden ondersteunen vanuit hun sportachtergrond. Toen ik las aan welke eisen voldaan moest worden, herkende ik mezelf daar helemaal in. Dit was op mijn lijf geschreven.’’

Carola den Dunnen paste precies in de profielschets van Right To Play. ,,Als korfbalster van Vriendenschaar had ik een sportachtergrond, als trainster bij die club was ik gewend om kinderen te begeleiden. Daarbij was een eis om tijdens een veldbezoek foto’s en video’s te maken en een blog op internet bij te houden. Fotograferen is al jarenlang een hobby voor me. Op mijn dertiende kreeg ik mijn eerste cameraatje van Sony en in november 2008 heb ik mijn eerste spiegelreflexcamera aangeschaft. Ik werd helemaal enthousiast toen ik over Right To Play las en heb een brief geschreven. Ik was geknipt voor deze missie. Ik ben op gesprek geweest en dat verliep heel positief. De enige maar was dat ik nauwelijks Frans sprak. Dat heb ik wat bijgespijkerd.’’

De getroffen voorbereidingen bleken in tweede instantie dus niet voor niets, want na de geannuleerde reis naar Benin kwam Right To Play bij Carola den Dunnen terug met de vraag of zij mee wilde op veldbezoek in Rwanda. De locatie deed de rillingen niet over haar lijf lopen. ,,N atuurlijk  ken ik de historie van Rwanda, de strijd tussen de Hutu’s en de Tutsi’s en de verschrikkelijke toestanden die in het land hebben plaatsgevonden. Maar de situatie is momenteel onder president Paul Kagame vrij stabiel, al waren er rond de recente presidentsverkiezingen wel onlusten. Maar ik wil daar niet te veel bij stilstaan en wil een positief gevoel laten overheersen: we zijn goed voorbereid en weten wat ons daar te wachten staat.’’

Het doel van Right To Play is om de levens van kinderen in landen als Benin, Mali en Rwanda via sport- en spelprogramma’s te verbeteren. Carola zal niet alleen de (video)camera ter hand nemen, maar ook ondersteuning geven bij de sportclinics op scholen. ,,Ik heb zelf, via de middenstand in Hardinxveld, ook springtouwen meegenomen die we goed kunnen gebruiken tijdens onze bezoeken. Waar ik me het meest op verheugd vóór deze trip? Het lijk me prachtig om een lach te zien doorbreken op de gezichten van die  kinderen die het zo zwaar hebben daar. Ik wil me daar voor inspannen en mooi promotiemateriaal maken. Nee, ik voel me geen fotografe maar nog steeds een meisje met een camera in haar handen.

Carola den Dunnen bericht volgende week regelmatig in deze krant over haar belevenissen in Rwanda. Ook is zij te volgen op www.devotography.com/blog